বিষাদ অশ্ৰু
বিষাদৰ বানে উটোৱাই নিওতেই
ক'ৰ পৰা জানোঁ টপককৈ পৰিল
এচেৰেঙা সুখৰ ৰ'দ...
দুচকুত সোৰোপা সপোনে পানীমিথৈ
সজাতেই থাকিল
উলোন্দি থকা মেঘবোৰ দুখৰ কণিকা হৈ
পুনৰ
মোৰ শৰীৰ ব্যাপি পৰিল...
দুখবোৰে দুখকেই সাৱতি
উচুপি উঠিল ।
🙡🙣🙡🙣🙡🙣🙡🙣🙡🙡🙣🙡🙣🙡🙣🙡🙣🙡
তপত দুপৰীয়া
তপত দুপৰীয়া উচ্চ উঞ্চতাত জ্বলে, ভৰ দুপৰীয়াৰ বেলি। চকুত জোনাকী নাচে, তপত বোকাত ভৰি। ৰোৱনীৰ ঘৰ্মাক্ত দেহাৰে, পথাৰৰ সেউজ ধাননি। সজাঁল ধৰা কঠীয়াৰ, উলাহৰ গুনগুননি। বাস্পীভূত পানীৰে, আকাশত পানীৰ গাঠনি। প্ৰখৰ ৰ'দত চিৰাল ফাঁট মেলে, হাহাকাৰ পানী আৰু পানী। ভৰ দুপৰীয়াৰ ভয়তে, কনকন মাছ কেইটাৰ দলকেইডালেই আশ্ৰয়স্থলী। মুৰৰ পাগুৰী খুলি, গছৰ ছাঁ পাওঁ কেনি। দুপৰীয়াটোৱে দিনটো দুভাগ কৰিলে, পুৱা আৰু আবেলি। যেন বহুদুৰ বাট পুৱাৰ পৰা গধূলিলে, মাজত ক্ষন্তেক জিৰণি। পাপু শইকীয়া চিনাতলী (গোলাঘাট) ...
Comments
Post a Comment